Dat voorbeeld over stamcellen zie ik ook anders. Dit soort gedrag zien we veel vaker. Mensen die geld op een buitenlandse rekening zetten met de belofte op hoge rendementen, terwijl iedereen weet dat er no such thing as a free breakfast is. Ook het voorbeeld met de stamcellen is geen voorbeeld van falende communicatie vanuit de wetenschapper, maar vanuit de overheid. Immers de wetenschap communiceert al jaren dat homeopathie onzin is, maar er zijn nog steeds grote groepen mensen die de rommel kopen. Als de overheid het zou verbieden of ontraden -officieel en duidelijk- dan zou het snel over zijn.

Ik ben het overigens wel met je eens dat wetenschappers wat meer zouden kunnen doen aan communicatie, maar dat terzijde.

Jammer dat de toonzetting van mijn stuk en mijn onduidelijke schrijfstijl je op het verkeerde been hebben gezet. Misschien wordt het na herlezing duidelijker.

De naamgeving ‘Chronisch Vermoeidheidssyndroom’ is stigmatiserend en zorgt voor veel verwarring. De criteria voor dit in 1988 in de VS geintroduceerde postvirale syndroom zijn steeds meer opgerekt. De naam ME moest plaatsmaken. Psychiaters introduceerden een pseudo-diagnose. De inmiddels kleine postvirale subgroep werd opgenomen in een grote chronische vermoeide populatie en moest vooral niet denken dat een virus de oorzaak kon zijn. De neuropsycholoog Jason, beschreef het in How Science can stigmatize. Hillary Johnson beschreef het in Oslers Web. Zelfs in het MgV treffen we een brief aan van een voorzitter van een patientenvereniging die er op wijst. Duizenden publicaties verschenen – ook met serieuze aanwijzingen voor virusinfecties. De New York Times (David Tuller) besteedde er aandacht aan. Helaas heeft vaderlandse pers primair geluisterd naar de vertolkers van de belangen van de verzekeringsmaatschappijen, het UWV, de cognitief gedragstherapeuten, onwetende artsen (wat de boer niet kent…), en anti-kwakactivisten die de stigmatisernde containerdiagnose CVS koesterden. De vermoeidheidsdeskundigen van het NKCV (Van der Meer c.s.)bepaalden in Nederland de toon.. Zij deden onlangs een z.g., vanzelfsprekend negatief uitgevallen, replicatieonderzoek. De populatie: een groep chronisch vermoeiden waarvan op voorhand al zeker was dat deze groep niet met een infectie kampte.
Het is bijzonder aantrekkelijk om een stereotype beeld te schetsen van een bepaalde groep mensen. Jammer dat je, getuige de toonzetting van dit artikel, in dezelfde valkuil bent getrapt.

Dit onderzoek heeft inderdaad alleen betrekking op mannetjes, de vrouwtjes waren überhaupt niet bereid om vruchtensap voor deze afbeeldingen in te leveren. Dit gen komt ook bij vrouwtjes voor, en het is inderdaad niet zeker of deze genetische variatie hetzelfde effect heeft of vrouwtjes, voornamelijk omdat niet duidelijk is of die überhaupt geinteresseerd zijn in expliciete afbeeldingen. Misschien wel als dit onderzoek met expliciete afbeeldingen van mannetjes gedaan was, wie weet. In ieder geval heeft dit gen een belangrijke rol in allerlei emotionele processen, en interesse in expliciete plaatjes is zeker niet de balangrijkste daarvan. Hoop dat dit duidelijk is!