c-Enith-Vlooswijk

Laad jezelf weer op

Een kind krijgen kost je snel duizend uren slaap in de eerste twee jaar na de geboorte, vertelt slaaponderzoeker Roy Raymann van Philips Research me bij de ‘Recharge Bar’. Ja zeg, vertel mij wat. Ik heb drie kinderen en juist daarom wil ik het fijne weten van dit ‘oplaad-experiment’. Mijn batterijen zijn toe aan een grondige oplaadbeurt.

De deelnemers worden opgedeeld in drie groepen. De eerste groep moet een kopje thee of koffie drinken, de tweede mag een dutje doen en de rest moet in oogverblindend licht een boekje lezen. Het effect wordt gemeten aan de hand van een alertheidtestje: hoe snel drukken we op de spatiebalk als de teller op ons scherm gaat lopen?

‘Wij ontwikkelen lichtproducten die onze slaap en onze alertheid overdag verbeteren’, zegt Raymann. ‘Daarvoor is het nodig dat we meer begrijpen van allerlei effecten op onze alertheid.’ Helaas word ik ingedeeld in de thee-groep; ik hoopte op het dutje. De opmonterende werking van thee lijkt mij trouwens niet erg groot. Boven het toetsenbord val ik in een diepe slaap.

Bekijk de website van Philips-lab voor meer informatia

Echte hologrammen

3D-films zijn een lachertje. Je kunt ze alleen bekijken met een lullige bril en de beelden blijven zo plat als een dubbeltje. Nee, dan True Hologram, het werk van de Spaanse kunstenaar en filmmaker Tomas Navarro. Het is slechts een voorzet van wat Navarro eigenlijk voor ons in petto heeft: bewegende beelden waar de toeschouwers werkelijk omheen kunnen lopen.

Toegegeven, het concept staat nog in de kinderschoenen. True Hologram is een statische projectie van Navarro’s hoofd op een bundel waterdamp. Twaalf zelfgemaakte beamers projecteren een foto van dat hoofd, telkens vanuit een andere hoek genomen. Dat geeft een nogal troebel hoofd, maar je kunt er inderdaad omheen lopen. En het ziet er ongelooflijk poëtisch uit.

‘De techniek bestaat al tweehonderd jaar’, zegt de kunstenaar. ‘In Frankrijk projecteerden ze in de achttiende eeuw plaatjes op rook met een magische lantaarn. Ik doe hetzelfde, maar dan zo dat er een driedimensionaal beeld ontstaat.’

Er zijn nog wat praktische obstakels te overwinnen voordat we Navarro’s 3D-film in Pathé gaan zien. Denk aan de enorme hoeveelheden damp die daarvoor nodig zijn. Wellicht is een Turks stoombad een betere plek?

Bekijk een filmpje en bezoek de website van Navarro voor meer informatie

Plasmatherapie

Eeuwig zonde dat ik niet met een gapende wond naar Discovery kon gaan. Alles wat ik prof. Huib Schouten van de TU/e kon bieden, was een miezerig schrammetje op mijn hand, nauwelijks twee milimeter breed. Schouten gaf uitleg bij ‘Plasma Healing’, een nieuwe technologie om wonden te ontsmetten. Dat kan natuurlijk ook gewoon met behulp van alcohol of jodium. Zelfs vliegenlarven schijnen wat dat betreft wonderen te doen. Maar wie moet kiezen tussen larven en plasma, kiest wellicht liever het laatste.

Plasma is een wolk geïoniseerd edelgas. We zien het vaak in de vorm van bliksemflitsen of in een TL-lamp. Het plasma dat bij Plasma Healing wordt gebruikt, is echter niet heet. Wel geeft het chemische reacties waar bacteriën niet tegen kunnen.

Maar wat doet dat lichtbolletje met mijn huid? De plasmanaald die Schouten demonstreert, oogt als een kruising tussen een gasbrander en vibrator. Als mijn schram onder de naald gaat, voel ik niets dan wat warmte. Eigenlijk lijkt die plasmanaald nog het meest op een instrument uit een tandartspraktijk, bedenk ik me. Dat blijkt nog niet eens zo ver gezocht te zijn. De onderzoekers van de TU/e, waar de technologie wordt ontwikkeld, denken gaatjes in de toekomst behandeld kunnen worden met een plasmanaald. Bacteriën doden zonder in de tand te hoeven boren, dat klinkt aanlokkelijk.

De technologie belooft nog veel meer. Cellen die langere tijd worden blootgesteld aan het plasma, zijn wel degelijk te doden. Dat biedt mogelijkheden om tumoren heel gericht te verwijderen zonder te snijden. En cellen die eventjes worden bestraald, laten wel los, maar bijven in leven. Dat zou het mogelijk maken onder de huid te opereren, zonder dat er een litteken ontstaat. Even de huid verwijderen, opereren, huid terugsmeren, en klaar is kees.

Mijn schrammetje is inmiddels bijna verdwenen. Goddank! Wie weet, met wat voor enge ontstekingen ik nu had rondgelopen als die plasmanaald er niet was geweest…

Spijkerbed als instrument

Een kind weet dat je overal muziek mee kunt maken: je handen, je mond, de tafel, een elastiekje, of die dure kristallen vaas op het kastje. Je kunt natuurlijk ook gewoon een piano bespelen, maar dat doen al zo veel mensen. Nee, muziek maken op andere manieren dan gebruikelijk, dát is pas een uitdaging. Zo blijkt ook maar weer eens op Discovery, waar verschillende artiesten muziek wringen uit hun eigen maaksel: een spijkerbedje (Tingle), een bliksemflitsende transformator (Tesla Coil), een harmonica met software (Soundlings), of een soort van draadje (Kasmin).

Hang er genoeg elektronica aan en je krijgt allerlei geluiden uit de meest obscure voorwerpen.

Hoe dat klinkt? Tja, eh… bijzonder. Soms is het alsof de bliksem inslaat in je trommelvliezen (Tesla Coil). Voor sommige bezoekers is het dan maar goed dat er een trap is die leidt naar de eerste verdieping. De rest blijft zich vergapen aan de bliksemflitsen en hoopt maar dat de gehoorschade mee valt. Want ja, het klinkt wél erg origineel.