Sinds het overlijden van Steve Jobs aan de gevolgen van kanker, is hij in de media overladen met superlatieven. Vooral Jobs eigengereidheid werd geroemd. Dit zou mede hebben geleid tot het succes van wat het bedrijf Apple nu is. Een keerzijde van deze eigenschap heeft wellicht een dramatisch effect op zijn gezondheid gehad. Uit de geautoriseerde biografie die afgelopen maandag over Jobs is verschenen blijkt dat hij spijt had van zijn beslissing zich niet direct na diagnose van kanker te laten behandelen en in plaats daarvan zijn heil in het alternatieve circuit te zoeken.

In 2003 werd bij Steve Jobs bij toeval een tumor in zijn alvleesklier ontdekt. De prognose voor alvleesklierkanker is normaal gesproken erg slecht maar Jobs had in zekere mate ‘geluk’, bij hem was een insulinoom een zeldzame vorm van alvleesklierkanker ontdekt. Een insulinoom ontstaat uit de eilandjes van Langerhans, de cellen in de alvleesklier die insuline produceren. Het zijn vaak traag groeiende tumoren die een overmaat aan insuline produceren waardoor er een lage bloedsuikerspiegel en daarbij behorende symptomen zoals vermoeidheid, je slap voelen en een hongergevoel hebben kan ontstaan. Deze vorm van kanker is veel minder agressief dan alvleesklierkanker en is vaak goed te behandelen. De behandeling van een insulinoom is recht toe recht aan; als het mogelijk is zo snel mogelijk opereren om de tumor verwijderen met daarna vaak nog chemotherapie om eventueel uitgezaaide cellen te vernietigen. Dit was ook het dwingende advies van zijn artsen aan Jobs die zich uiteindelijk pas in 2004 liet opereren.

Uit de biografie komt naar voren dat Steve Jobs in de negen maanden tussen ontdekken van de tumor en de operatie, tot wanhoop van zijn familie, z’n heil heeft gezocht in de alternatieve geneeskunde. Op specialistische fora op het internet is een discussie ontstaan over het effect van uitstellen van behandeling op zijn gezondheid. Sommige deskundigen zijn stellig en beweren dat de ziekte van Jobs door niet direct te opereren heeft kunnen ontsporen en dat daarmee zijn dood onnodig was. Anderen zijn milder en oordelen dat hoewel de grilligheid van de ziekte niet valt te voorspellen, de ‘pauze’ tussen constateren en opereren zeker niet in het voordeel van z’n gezondheid was.

De vlucht van Jobs in de alternatieve geneeskunde deed denken aan Sylvia Millecam die zich voor haar ziekte door Jomanda liet adviseren. Enkele jaren geleden kwam in een uitzending van Radar een arts aan het woord die betoogde dat kanker het gevolg is van een intern biologisch conflict dat je vooral zelf moet oplossen. Deze ‘arts’ vond chemotherapie uit den boze en raadde operaties sterk af. Vooral niet behandelen was zijn devies. Een Amerikaanse site plaatste een paar uur na het overlijden van Jobs een artikel met een vergelijkbare boodschap: Steve Jobs zou zijn overleden ten gevolge van chemotherapie en niet als gevolg van kanker. Helaas bestaan er veel personen die op een of andere manier een slaatje proberen te slaan uit de ellende van een ander.

Dat juist iemand met zo’n sterke persoonlijkheid als Steve Jobs zich niet direct liet behandelen lijkt misschien opmerkelijk. Zijn vrouw vertelt in de biografie dat hij dingen waarmee hij niet geconfronteerd wilde worden simpelweg negeerde. Dit kan herkenbaar zijn voor patiënten waar kanker in een vroeg stadium is ontdekt. Patiënten voelen zich dan vaak niet ziek maar krijgen wel het advies om zich te laten opereren, vaak gevolgd door chemotherapie. De angst voor de behandeling van kanker en de onzekerheid over de effectiviteit van de behandeling is goed voor te stellen. Daardoor kan het aantrekkelijk lijken om een alternatieve behandeling te zoeken die minder ingrijpend is. Helaas kan een dergelijk uitstel van een serieuze behandeling desastreuze gevolgen hebben. Ondertussen maakt de reguliere geneeskunde flinke vorderingen; steeds meer mensen overleven kanker ondermeer door een betere behandeling. Steve Jobs is voor veel mensen een inspiratiebron. Misschien kunnen we ook hier Jobs ook als inspiratiebron zien. Niet als de persoon die zijn kop in het zand heeft gestoken maar van iemand die achteraf spijt heeft gekregen van zijn beslissing.