aarde schaduw

Kunnen de bacteriën die op je huid bivakkeren je verraden bij een misdrijf? De auteurs van een onderzoek dat pas verschenen is in het blad PNAS beweren van wel.

Een mens is nooit alleen; op z’n huid en in z’n maagdarmstelsel floreren miljarden bacteriën. Niet allemaal van dezelfde soort maar duizenden verschillende en niet onbelangrijk; met een voor ieder individu unieke samenstelling. De onderzoekers van het PNAS artikel onderzochten of juist deze eigenschap gebruikt kan worden als forensische opsporingsmethode.

Eerst iets over het bepalen van de samenstelling van bacteriepopulaties. Hiervoor wordt het 16S ribosomaal RNA gebruikt. Net als DNA bestaat RNA ook uit vier baseparen die samen een code vormen. Het 16S rRNA heeft naast een geconserveerde code die voor alle bacteriesoorten gelijk is, een variabel gedeelte dat karakteristiek is voor een bepaalde bacterie soort. Al met al vormt het 16S rRNA een barcode voor de bacteriesoort en in combinatie met een nieuwe techniek, high throughput sequencing, ook een maat voor de hoeveelheid bacterie. Dit betekent dat zonder de bacteriën te hoeven kweken, de samenstelling van een bacteriepopulatie kan worden bepaald. Recent is dit gedaan voor de darmflora door de bacteriën in poep te analyseren.

Het bacterieprofiel van de huidflora is gebruikt in het PNAS onderzoek waar de bacteriepopulaties geïsoleerd op een toetsenbord werd vergeleken met die geïsoleerd van de vinger van de bijbehorende persoon. De samenstelling blijkt inderdaad een unieke “vingerafdruk” te geven, zelfs als pas na 14 dagen na aanraken een toetsenbord wordt onderzocht. Ten slotte wisten de onderzoekers een match te vinden tussen een bacterieprofiel van een computermuis en die in een database van de handoppervlaktes van 270 proefpersonen. Net als bij mitochondriaal DNA zal deze methode waarschijnlijk alleen als ondersteunend bewijs kunnen dienen. De methode kent volgens mij wel meer beperkingen; in het PNAS onderzoek is alleen gekeken naar unieke “afdrukken” achtergelaten door één persoon. In het echt komen dit soort unieke sporen niet vaak voor, vaak is er sprake van zogenaamde mengsporen, afkomstig van meerdere personen.

Een oud-collega vertelde eens dat bij een inbraak een dief in zijn woonkamer had gepoept. Nu is dit geen incident, inbrekers die hun behoefte doen tijdens een kraak, maar komt het veel vaker voor. Waarom ze dat doen is onduidelijk, angst of bijgeloof, het blijft even smerig. Nu heeft elk nadeel z’n voordeel; onze darmflora is uniek voor ieder mens, hup sequencen die hoop, geen problemen met mengsporen en matchen met potentiële daders (die voor de goede zaak even een bruine trui moeten breien). Leuk die nieuwe forensische technieken!