Altijd gedacht dat u een bikkel was? En u in het verlengde daarvan vaak verbaasd over mensen die wel bij elk pijntje in huilen uitbarsten? Recent gepubliceerde data lijkt erop te wijzen dat verschillen in pijnbeleving voor een deel besloten liggen in ons DNA. Dus sommige mensen hebben misschien ècht meer last van een schaafwond dan anderen. En dat u een bikkel bent heeft u dan vooral te danken aan het erfelijk materiaal dat u van uw ouders heeft meegekregen.

Het gen waar het hier om gaat is scn9a. Dit gen codeert voor een eiwit dat natrium over celmembranen transporteert; een zogenaamd natrium kanaal (zie ook het plaatje). Zulke kanalen zijn belangrijk in zenuwcellen die pijnsignalen overbrengen van waar de pijnprikkel plaatsvindt (bijvoorbeeld de huid als je in je vinger snijdt) naar ons zenuwstelsel waardoor we de pijnprikkel vervolgens kunnen waarnemen.

Er zijn aandoeningen waarbij mensen zonder enige aanleiding vergaan van de pijn en ook de tegenovergestelde aandoening, waarbij mensen helemaal niet in staat zijn om pijn te voelen, komt voor. In de afgelopen vijf jaar is het duidelijk geworden dat deze zeldzame maar serieuze aandoeningen worden veroorzaakt door veranderingen in het gen scn9a, waardoor de eigenschappen van het natrium kanaal drastisch veranderen. De mensen die altijd maar pijn voelen blijken natrium kanalen te hebben die veel te makkelijk opengaan of, wanneer ze eenmaal openstaan, niet meer dichtgaan. En de mensen die niet in staat zijn pijn te voelen hebben kanalen die niet werken en dus nooit opengaan waardoor de pijnprikkel niet kan worden waargenomen.

Met deze informatie op zak bedacht Geoffrey Woods, één van de onderzoeker die betrokken was bij de hierboven beschreven studies, dat minder dramatische veranderingen in scn9a er wel eens verantwoordelijk voor zouden kunnen zijn dat verschillende mensen verschillende pijngrenzen hebben. Hij testte zijn hypothese door in mensen met artritis de pijnbeleving te correleren met de aanwezigheid van verschillende varianten van scn9a. En inderdaad lijkt het erop dat variaties in dit natrium kanaal onze pijngrens beïnvloeden (te lezen in dit PNAS artikel). Dus pijn zit niet tussen de oren, het zit in ons DNA!