Terwijl ik net een chocolade letter zit weg te eten, valt m’n oog op een artikel over overgewicht in Nature. Overgewicht is momenteel een onderwerp waar erg veel onderzoek naar wordt gedaan. Hoewel het duidelijk is dat bij overgewicht allerlei omgevingsfactoren belangrijk zijn wordt geschat dat in 40 tot 70% van de gevallen, erfelijkheid een rol speelt. Het artikel in Nature laat zien dat er een koppeling is tussen het missen(deleties) van grote stukken DNA op chromosoom 16 en zich op jonge leeftijd manifesterend, ernstig overgewicht. Al deze gevonden deleties bevatten het gen SH2B1 waarvan bekend is dat het betrokken is bij leptine en insuline signalering.

Leptine is een hormoon, ook wel het honger hormoon genoemd, dat onder andere wordt aangemaakt door vetcellen. Leptine geeft aan de hersenen een signaal door wat zorgt voor een gevoel van verzadiging na een genuttigde maaltijd. De gangbare theorie is dat bij mensen met overgewicht deze negatieve terugkoppeling (je zit vol, stop met eten) in de hersenen waarschijnlijk is verstoord. Het gen SH2B1 speelt een sleutelrol bij deze terugkoppeling. In een interview met National Public Radio vertelt de leider van het Nature onderzoek, dr Sadaf Farooqi van de Universiteit van Cambridge dat kinderen met de chromosoom 16 DNA deletie een zeer sterke neiging tot eten hebben, altijd ontzettende honger hebben en altijd willen eten. Het interview wordt erg interessant als Farooqi verteld dat het onderzoek heeft geleid tot het vrijpleiten van ouders van kinderen met extreem overgewicht die door de Engelse kinderbescherming werden beschuldigd van het “overvoeren” van hun kinderen. Deze kinderen bleken de betreffende chromosoom 16 DNA deletie te hebben.

Ik moest gelijk denken aan een artikel in Trouw afgelopen zaterdag. Daarin zegt bestuursvoorzitter van het College voor zorgverzekeringen Dik (niet verzonnen) Hermans dat er geen taboes zijn bij bezuinigen in de zorg. Hermans zegt letterlijk “Sommige dingen zijn zo duidelijk dat je haast zou zeggen: ‘eigen schuld, dikke bult’.” Hermans noemt als voorbeeld mensen met een longziekte die stug blijven doorroken en mensen met obesitas (overgewicht). “Moet je de schade, die mensen zichzelf toebrengen, volledig blijven verzekeren?”. Het onderzoek naar overgewicht toont aan dat in een aantal gevallen, mensen daadwerkelijk weinig aan hun overgewicht of dat van hun kinderen kunnen doen. Naar mijn mening zouden deze mensen niet dubbel gestraft moeten worden.