arm_wrestling

De krant van de afgelopen tijd heeft veel weg van een roddelblad. Naast alle ophef over Tiger Woods en zijn 40 minaressen steken de achtergronden van climategate een beetje mager af. Binnenkort vindt u op Sciencepalooza de rubriek “Het Beste van 2009”, en hier wilde ik alvast aftrappen door climategate uit te roepen als mijn wetenschappelijke dieptepunt van 2009.

Climategate of het “Climate Research Unit e-mail hacking incident” begon in November toen duizenden emails van de Climate Research Unit (CRU) van de Universiteit van East Anglia werden gestolen en openbaar werden gemaakt. Het is tot nu onduidelijk wie dit heeft gedaan. Echter, de emails, van klimaatdeskundigen aan elkaar, bevatten zinsneden die kunnen duiden op oneigenlijke omgang met data en met het peer-review proces. Kortom, olie op het vuur van de klimaatsceptici.

De inhoud van de e-mails is wel voor verschillende uitleg vatbaar. Het gaat vaak om slechts enkele zinnen, die behoorlijk suggestief zijn. Zo e-mailed Phil Jones (inmiddels voorlopig terug getreden van zijn functie als hoofd van het CRU) aan Michael Mann (andere zeer gerespecteerde klimaatwetenschapper) dat hij: ‘nog liever zijn data weggooid dan aan bepaalde mensen (klimaatsceptici) beschikbaar stelt’. Of hij schrijft in een mail:  ‘Dat artikel is complete onzin. Ik denk niet dat het in het IPCC rapport komt. K. en ik zorgen wel op een of andere wijze dat het er niet in komt–zelfs al moeten we opnieuw definiëren wat peer-reviewed literature is’.

Persoonlijke vetes, kinnesinne, vriendjespolitiek en loodzware competitie. De wereld wordt wakker; wetenschap is een harde tak van sport en wetenschappers zijn gewone mensen! Het is niet uit te sluiten dat Phil Jones een beetje last heeft van tunnelvisie, maar hier raak je gelijk aan een van de moeilijkste dingen uit de wetenschap. Hoe blijf je als wetenschapper objectief? Hoe blijf je objectief als je een enorme hoeveelheid bewijs hebt verzameld dat allemaal een bepaalde richting in wijst? Op een gegeven moment wordt de grens tussen bewijs en geloof vaag, want door die enorme hoeveelheid bewijzen gaat ook een wetenschapper uiteindelijk in iets geloven (kijk maar naar evolutie). Op het moment dat er bewijs komt dat een heel andere kant uit wijst is het ten eerste enorm moeilijk om dit bewijs op de juiste wijze te interpreteren en ten tweede zal ieder mens die in iets gelooft een neiging hebben om het nieuwe bewijs onderuit te halen. Dit is eigenlijk wat Jones en Mann doen. Zij geloven in klimaatsverandering door menselijk toedoen.

Martijn van Calmthout heeft dus een punt als hij schrijft dat ‘onafhankelijke’ onderzoekers naar klimaatsverandering niet bestaan. Iedere onderzoeker behoort tot de ‘believers’ of de ‘sceptici’ en het is momenteel oorlog tussen beide groepen. Een oorlog waarin alle middelen geoorloofd zijn, ook het stelen van e-mails en het publiceren van uit zijn verband gerukte zinsneden.