KeulenIk was vorige week 3 dagen in Keulen voor de “Cologne Spring Meeting”, een jaarlijks congres over moderne genetica. Ik hou van congressen. Vooral als de praatjes goed zijn en er genoeg tijd is om met anderen te praten. Hier een paar impressies:

De stad. Keulen is zo anders dan München! Rommeliger en levendiger. De zon scheen en het leek echt lente (in München sneeuwde het deze week nog). De universiteit is op loopafstand van een groot park, leuke cafeetjes en lekkere falafel.

Goeie praatjes. Er waren een paar echt goeie sprekers. Mensen die wat interessants te vertellen hebben en dat ook mooi kunnen. De besten: Adam Eyre Walker (Sussex) en Steve Jones (London). Steve Jones gaf een briljant praatje met maar één doel: ons ervan overtuigen dat de mens niet meer evolueert. Ik ben het niet met hem eens (zie een eerdere blog in Sciencepalooza) en uit de vragen na het praatje blijkt dat ik niet de enige ben. Leuk! Hier is een echte controverse. Hij gaf vrijwel hetzelfde praatje een maand geleden, en dat praatje is hier te zien.

Standaard vraag. Wetenschappers, en vooral jonge wetenschappers, verhuizen vaak. De standaard vraag op een borrel op een congres is dan ook: “Zit je nog steeds in München? Hoe lang loopt je contract nog?” Daarna dezelfde vraag over bekenden: “En Sarah, zit zij nog in München? En Steffen?”

Teleurstelling. Schrijver Redmond O’Hanlon (“Naar het hart van Borneo”) geeft een praatje, maar het is saai en moeilijk te verstaan. Hij kan beter boeken schrijven. Ik vind het wel een goed idee van de organisatie om op een wetenschappelijk congres een schrijver uit te nodigen. Weer eens wat anders.

Vrouwen. Van 25 sprekers op het congres zijn 23 mannen, 2 vrouwen. Samen met de andere vrouwen op het congres (allemaal onder de 40 en op een tijdelijk contract) vragen wij ons af wat er gebeurd is met de vrouwen die net een beetje ouder zijn dan wij. Zitten die thuis bij de kinderen? Of verdienen ze inmiddels veel geld als consultant bij KPMG? In ieder geval zijn ze niet op het congres om een praatje te geven.

Belangrijk. Voor mij is het belangrijkste deel van het congres de lunch op donderdag met Sebastian Bonhoeffer. Hij is prof in Zürich (ETH) en specialist op het gebied van HIV en wiskundige modellen. Precies het vakgebied waar ik in wil gaan werken. Het gesprek is nuttig en ik ben weer een beetje zekerder dat ik op de goeie weg ben met mijn HIV werk.

Mojito’s. Wetenschappers zijn net als andere mensen. Als het serieuze deel van de meeting voorbij is lokt Keulen met al haar bars. We kiezen voor een van de vele cubaanse bars en drinken Mojito’s omdat ze maar 4 euro kosten. Tot laat gaan de wetenschappelijke discussies door.