In een vlot geschreven review in Cell Metabolism, wordt de term hormesis van stof ontdaan en weer fraai opgepoetst. Hormesis werd vooral gebruikt in de toxicologie en betekent zoiets als dat giftige stoffen in lage dosis niet schadelijk zijn maar zelfs een positief effect kunnen hebben. Cafeïne is bijvoorbeeld een toxine dat de koffieplant maakt tegen vraat. Een lage doses geeft mensen een oppepper door de hartslag te verhogen terwijl een hoge dosering een hartaanval kan veroorzaken. Wetenschappelijk is de term hormesis een tijdje in onmin geraakt omdat het geassocieerd werd met het eindeloos verdunnen van stoffen zoals in homeopathie wordt gedaan.

De review in Cell Metabolism beschrijft een aantal onderzoeken waarin door stress geïnduceerde hormosis wordt beschreven. Een voorbeeld hiervan is dat korte blootstelling aan een hoge dosis zuurstof een gunstig effect heeft op de levensduur van de rondworm C. Elegans. Doorgaans is een langere blootstelling aan hoge dosis zuurstof schadelijk of zelfs dodelijk voor de worm. Dit effect beperkt zich niet tot zuurstof-stress maar is ook aangetoond voor (milde) hitte stress en stress door een laag calorisch dieet. In een recente publicatie in Science laten onderzoekers zien dat ook in menselijke cellen er een interactie is tussen milde hitte stress en de levensduur van cellen. Grappig genoeg is dit effect in gistcellen al veel langer bekend onder de noemer kruis-tolerantie. Gistcellen die blootgesteld zijn aan een milde stress zijn daarna beter opgewassen tegen allerlei andere stressen. Of zoals Nietzsche (onze huisfilosoof) het al zei: “Dat wat ons niet doodt maakt ons sterker”.