Rekkende en strekkende cellenHet is grappig dat Mark er over begon: PNAS en de mogelijkheid om makkelijk te scoren als je lid bent van deze National Academy of Sciences. Ik las deze week een artikel in PNAS dat meteen een belletje deed rinkelen, en ja hoor: het was weer zo’n geval…

Het gewraakte artikel combineert twee velden die allebei heel ‘hot’ zijn: nanotechnologie (de wetenschap van het superkleine) en stamcellen (al vaker bediscussieerd op deze blog). Dat is natuurlijk een goed begin als je hogerop wil in de wetenschap.

Het onderzoek/artikel laat zien dat je de identiteit van stamcellen kan veranderen door ze te groeien op een ondergrond van verschillende maten superkleine buisjes. De gebruikte ‘nanotubes’ hadden een doorsnede van tussen de 30 en 100 nanometer (1 nanometer is één duizendste van een millimeter) en deze doorsnede bleek bepalend voor de ontwikkeling van de cellen. Dat komt waarschijnlijk doordat de cellen op die verschillende ondergronden een verschillende vorm aannemen. De stress die ze daardoor ervaren kan de richting veranderen waarin ze ontwikkelen.

Het klinkt misschien interessant dat je cellen in een bepaalde ‘matrix’ kan forceren zodat ze zich ontwikkelen tot een hartcel, een bloedcel of huidcel, net wat je nodig hebt, maar dat besef is allerminst nieuw. We wisten allang dat de ondergrond waarop je cellen groeit bepalend kan zijn voor hun ontwikkeling.

Het nieuws van dit artikel zit hem vooral in het technisch aspect; dat je nu dus ook nanotubes kan gebruiken om een bepaalde ondergrond te creëren. Het is een belangrijke technische vooruitgang. Maar niet interessant genoeg om hier te bespreken en normaliter ook niet interessant genoeg voor een publicatie in PNAS.