Echte wetenschap publiceer je niet op een blog maar in een wetenschappelijk tijdschrift. Een hele bekende is de ‘Proceedings of the National Academy of Sciences’ (PNAS in het kort). Het is het huisblad van de National Academy of Science (de Amerikaanse variant van de KNAW) en in deze organisatie zitten ong. 2000 wetenschappers. De NAS brengt elke week hun ‘proceedings’ uit in een vuistdikke oplage. Dit blad legt zich toe op wetenschap in de breedste zin van het woord: van antropologie naar biochemie, van ecologie naar statistiek. Tegenwoordig zijn alle artikelen na 6 maanden gratis online toegankelijk. De PNAS is in 1915 opgericht en is één van de meest gelezen en geciteerde journals. Net niet de absolute top zie ook de bijnaam: Probably rejected by Nature And Science.

Hoewel het merendeel van de artikelen d.m.v. anonieme peer-review plaatsvindt, kunnen leden van de NAS ook 4 keer per jaar een eigen artikel inbrengen. Deze stukken worden onderworpen aan een open-review (reviewers en auteurs zijn bekend bij elkaar) en deze review wordt gevolgd door een laatste check door de editor. Makkelijk scoren, dunkt me en de kwaliteit van de stukken onderschrijft dat vaak ook. Dus kijk altijd even of de contributor niet toevallig een auteur is ;-)

Enfin, de andere stukken zijn ace. Zoals ook deze week: Amerikaanse onderzoekers uit Texas hebben een beeld gemaakt van de eiwitmantel van een virus. Het virus heet Penicillium stoloniferum virus-F, en infecteert een penicillineschimmel. Niet zo heel spannend maar het gaat om het principe. Dit virus lijkt op het rota-virus wat serieuze problemen bij mensen kan veroorzaken. Het maken van het beeld heeft een dikke drie jaar gekost en bestaat uit ruim 5 miljoen atomen.

Het beeld is opgebouwd uit afzonderlijke röntgendiffractie-opnames. Röntgendiffractie is een techniek waarmee je de structuur van biologische preparaten/eiwitten kunt bepalen. Hiermee is o.a. door Crick en Watson de structuur van DNA ontrafelt. Het moeilijkste is om van eiwitten (een virus is een verzameling eiwit) stabiele kristallen te maken. Succesvolle kristallen worden vaak gemaakt in een ‘gebonden staat’ (b.v. terwijl ze in verbinding zijn met een antilichaam of receptor welke zorgt voor stabiliteit).

Uiteindelijk kunnen zulke kristal-structuren helpen bij het begrijpen van het eiwit en oplossen van vragen zoals: Hoe maskeert een virus zich? Hoe kan ik die tumor herkennen? Hoe werkt dat enzym?