Afgelopen week heb ik “The Curious Incident of the Dog in the Night-Time” (Mark Haddon, 2003) uitgelezen. Geestig, ontroerend en verbazingwekkend.  Christopher Boone is de hoofdpersoon van 15 jaar en autistisch. Hij lijd aan de Ziekte van Asperger. De roman was een mooie eye-opener en heeft me filosoferend achter gelaten.

Asperger is een psychische stoornis wat valt onder het hoog-functionerend autisme. Asperger patiënten zijn zich niet bewust van de ongeschreven regels van het sociale spel en hebben geen zin met leeftijdgenoten op te trekken vanuit de wens controle op de activiteit te houden. Self-centered maar niet egoïstisch. Ze kunnen het speciale gedrag voor een bepaalde situatie / omgeving niet goed beoordelen en hebben beperkte, zich herhalende en stereotiepe patronen van gedrag, belangstelling en activiteiten. Maar ze ze zijn over het algemeen ook betrouwbaar, loyaal, eerlijk, ze hebben een hoge morele code en een groot gevoel voor rechtvaardigheid, een goed geheugen, enthousiasme en kennis van een speciaal onderwerp en een originele manier van denken, goede verbeeldingskracht en een opmerkelijk vermogen in beelden te denken. In de roman is Christopher heel goed in complexe wiskunde en heeft een fotografische geheugen. Op alles laat hij een diepgravende analytiek los: van billboard reclames tot liefde, van voedsel tot de moeder aller vragen: wat is het nut van het leven.

Volgens de Asperger wikipagina zijn mogelijke asperger patiënten: Béla Bartók, Salvador Dalí, Albert Einstein, Bill Gates, Leonardo da Vinci, Andy Warhol en Ludwig Wittgenstein. Noot: ze zijn nooit getest op Asperger. Maar de link tussendie namen: allen waren zeer analytisch en vernieuwend.

Ach mijmerde ik met een glimlach ik toen ik het boek uithad: wat zou het heerlijk zijn om zulke brute “computational power” in de bovenkamer te hebben.

Een goede bril blijkt dus al een goede start..