Deze week is weer zo’n moment dat er vooral slecht nieuws wordt gepubliceerd met betrekking tot de staat van onze planeet. Dat komt natuurlijk door de klimaatconferentie in Poznan, Polen. En ja mensen, het gaat echt de verkeerde kant op met de aarde.



IJsschot(s)land
De New Scientist melde deze week dat er een enorm stuk ijs drijgt af te breken van Antarctica.De grootte van de ijsschots? Even blijven zitten, net zo groot als Schotland. Oef, das niet misselijk. Dat stuk zal de oceaan opdrijven en daar uiteindelijk smelten. Dit alles gebeurt in een gebied in Antarctica dat in de laatste 50 jaar een temperatuurstijging van 2.5°C heeft gezien, nergens op aarde was de stijging zo groot.

Filmpje van de ‘ijsschots’ in Maart 2008 toen het nog een stuk ‘vaster’ zat.

Plant maar geen boom
Nog een stukje grappig en tegelijkertijd treurig klimaat nieuws. In de stad Balikpapan op Oost-Kalimantan in Indonesië is ieder koppel dat in het huwelijksbootje stapt sinds kort verplicht een boom te planten. Hartstikke goed nieuws eigenlijk, want de ontbossing op een van de grootste eilanden van Indonesië heeft absurde proporties aangenomen (zie kaartje).

Toch is het nieuws ook sneu. Een jaar of 15 geleden wilde ik eens een ‘ander’ cadeau voor m’n verjaardag. Daarom vroeg ik aan m’n zus of ze voor mij bij de Erasmus boekwinkel een certificaat wilde kopen waarmee uit mijn naam een boom geplant zou worden ergens in het regenwoud. Dat certificaat heb ik nog steeds ergens maar die bomen (het budget van m’n zus was toereikend voor meerdere bomen) zijn waarschijnlijk allang weer gekapt of misschien zelfs nooit geplant. Dit soort leuke boomplant acties zijn tegenwoordig niet echt populair meer omdat niemand weet wat er uiteindelijk mee gebeurt. Als iemand trouwens wel weet wat er met ‘mijn bos’ is gebeurd zou ik het graag horen.

De inwoners van Balikpapan zitten op deze spontane actie ook niet echt op te wachten. De stad onderkent weliswaar dat het er slecht aan toe is en dat het de verkeerde kant op gaat met het eiland, maar misschien is het beter dat ze iets doen aan de enorme (illegale) houtkap, en de bedrijven die de eilanders uitbuiten door ze voor de kosten van het herplanten te laten opdraaien.

Varkens in Nederland
Om af te sluiten ook wat goed nieuws. Vandaag een mooi stuk over het plaatsje Sterksel in de The New York Times. Jawel Sterksel, een klein plaatsje in Brabant waar een grootschalig experiment wordt gedaan met de ‘productie’ van varkens.

Met de productie van vlees, van de geboorte van het beest totdat het op je bord ligt, wordt ongelofelijk veel CO2 geproduceerd. Vooral als je het vergelijkt met de productie van andere voedingsstoffen (zie kaartje hieronder). Zoals we nu wel weten pompen we heel veel CO2 de lucht in. Daarmee beïnvloeden we een grote hoeveelheid aan processen op onze aarde (de aarde kan minder warmte uitstralen door de toenemende hoeveelheid broeikasgassen in de atmosfeer en de zeeën worden bijvoorbeeld steeds zuurder) waarvan we waarschijnlijk de meeste niet eens begrijpen.

In Sterksel proberen ze de productie van broeikasgassen dat gepaard gaat met de productie van vlees terug te dringen. Zo wordt de ontlasting van de beesten opgevangen en gemengd met ander organisch afval van bedrijven uit de regio. De gassen die uit dit mengsel vrijkomen (vooral methaan) worden verbrand en dienen als energiebron. Zo’n 25% van de energie wordt door de boerenbedrijven gebruikt en de rest wordt verkocht aan een energiebedrijf. Verder kan de natuurlijke mest, waar de schadelijke gassen uit zijn, op het land worden gebruikt.

Wat je ook in het kaartje kan zien is dat men verwacht dat de vleesproductie rond 2030 verdubbeld zal zijn. Landen zoals China en Brazilië laten de laatste jaren een grote toename zien in zowel de consumptie als productie van vlees. Het kan niet anders dan dat we naar een meer duurzame productie moeten en daarnaast moeten we met z’n allen ook minder vlees gaan eten. Overigens niet alleen voor het milieu maar ook voor ons eigen gezondheid (zie hier).

Het intiatief in Sterksel is natuurlijk weer een kleine druppel op de spreekwoordelijk gloeiende plaat maar nieuwe en innovatieve experimenten worden ook gedaan in landen als Denemarken, Duitsland, Nieuw Zeeland en de staat Californie. Laten we hopen dat het uiteindelijk iets uithaalt en niet zoals ‘mijn bos’ als een stapeltje papier eindigt.