Mosselen zijn een stuk slimmer dan je wellicht zou denken. In de zee liggen ze niet zomaar een beetje te liggen, maar ze schatten heel goed in waar ze het minste kans maken om te worden weggeslagen door golven en waar ze toch genoeg voedsel krijgen. Dit blijkt uit een recente studie van een oud collega van mij, gepubliceerd in Science.

Simpele mechanismen bij individuele mosselen resulteren in de mooie gestreepte patronen, die vanuit de lucht zichtbaar zijn in een mosselbank (zie foto). Mosselen liggen graag bij andere mosselen, als bescherming tegen golven en stroming, maar ze liggen ook niet graag met te veel mosselen op een kluitje, omdat er dan te weinig voedsel is. Het aantal mosselen waarmee ze in een groepje liggen is dus niet zomaar willekeurig maar is een nauwkeurig beredeneerd optimum aantal. Niet te weinig, want dan spoel je weg, en niet te veel want dan is er niet genoeg voedsel. Mosselen sturen dit actief door te bewegen. Als ze alleen liggen gaan ze veel bewegen, op zoek naar andere mosselen. Liggen ze met te veel mosselen op een kluitje dan gaan ze ook weer veel bewegen, op zoek naar een plek met meer voedsel in de aanbieding. Dit simpele mechanisme is de oorzaak van regelmatige patronen in een mosselbank. Alle mosselen zullen immers groepen van dezelfde, optimale, grootte vormen.

.

.

.

.

.