De buurt in Oxford waar ik woon staat bekend als de gezelligste (Cowley Road, we hebben zelfs een wiki pagina). Het is waar de pubs zijn, de zwervers (ja die hebben wij ook, ookal zijn het allemaal Oxford drop-outs met een IQ van 150), de studenten, en de allochtonen (incluis de schrijver van dit stukje). Oh ja, dan vergeet ik nog even dat we naast een ‘mental institution’ wonen met alcoholisten in dagbehandeling.

U snapt het: gezelligheid kent geen tijd. Maar het brengt wel een hoop rommel met zich mee: bierblikjes, pizzadozen, verpakkingsmateriaal van de halal KFC, etc. Ons ben echter keurige burgers, en samen met onze buurman en onderbuurvrouw verwijderen wij regelmatig de rommel voor onze flat. Ik doe dat altijd met het idee: als er 1 blikje ligt, dan volgen er gauw meer (de zgn ‘broken window theory‘).

En ja hoor, ik heb gelijk! Ik doe het niet voor niets. Een studie in Science deze week (door een groep uit Groningen, zie gratis samenvatting hier) laat zien dat mensen eerder propjes etc op de grond gooien als de buurt er shabby uitziet.

Bijvoorbeeld: de onderzoekers hingen waardeloze flyers aan fietsen die in een straat zonder grafitti stonden, of in diezelfde straat maar dan met graffiti. (Hebben de wetenschappers zelf de graffiti neergekalkd? Wiskundige formules, of een dwarsdoorsnede van een eukaryote cel?) In de schone straat wierp 1 op de 3 fietseigenaren de flyer op de grond, maar in de vieze straat maar lieft 2x zoveel. De onderzoekers hebben nog wat meer experimenten gedaan, allemaal met dezelfde conclusie: troep stimuleert asociaal gedrag. Het unieke aan deze studie is dus het feit dat ze echt een ‘veld-experiment’ hebben gedaan, en daarmee de ‘broken window’ theorie ondersteunen.

Kijk, dit is een studie waar je wat aan hebt. Ik ga meteen m’n stoepje vegen!